Հայերենը

Հայերենը

Հայերենը հնդեվրոպական լեզվաընտանիքում առանձին լեզվախումբ կազմող լեզու է, որը շատ մոտ է իր յուրօրինակ ձևին: Այն նման է հունարենին և պարսկերենին: Արդեն իսկ մ.թ.ա. VI-րդ դարում հայերենով խոսել են Վանա լճի մոտ, Արարատի լեռնային շրջաններում, Տիգրիսի և Եփրատի ակունքների մոտ: Իրականում տարբերում ենք լեզվի երեք տարբեր փուլեր. . Արևելյան հայերենը` Հայաստանի Հանրապետության պաշտոնական լեզուն, որով նմանապես խոսում են Իրանի հայ համայնքում: . Հին հայերենը (կամ գրաբարը), որը գրավոր դարձել է V-րդ դարում և փոխանցել է աստվածաբանական, պատմական, բանաստեղծական, միստիկական և վիպական հարուստ գրականություն: . Արևմտյան հայերենը, որով խոսում են սփյուռքահայերը: Հայախոսների ընդհանուր թիվը կազմում է 8 մլն, որոնցից 3մլն-ից քիչ ավելին ապրում են Հայաստանում: Իր պատմության ընթացքում այն բազմաթիվ փոխառություններ է վերձրել պարսկերենից, այնուհետև հունարենից, թուրքերենից, ֆրանսերենից, լատիներենից և ռուսերենից: Այն գրվում է հայերեն յուրահատուկ այբուբենի միփոցով, որը ստեղծվել է V-րդ դարում: